نامه های زیادی بود که او برایم فرستاده بود....

همراه با نقاشیهای زیاد

 که یکی از نقاشیها که به یادم می آید یک هواپیما با زمینه آبی بود

با تاریخ ۱/۱/۱۳۷۷ با خط قرمز ۱/۱/۷۷

یکی از نامه ها را می خواستم بخوانم آغاز کردم : سپیده خوشبختی فرا رسید .....

 ولی تصویر تار شد ....

(و وقت ازدواج من هم فرا رسید) . این را نخواندم ولی می فهمیدم مثل همیشه و درک من بس بود

 نیمرخ یک مرد در یکی از کاغذ ها به چشمم خورد

صدایی می گفت : دوستت دارم <> من با پای خودم رفتم و تو را ترک کردم چون وقت رفتنم فرا رسیده بود

 صدایی گفت : دوستت دارم

نامه ها همه کج می شدند و می افتادند من از خواب بیدار شدم

او رفته بود...