ای عشق اول ای عشق آخر

ای اولین وآخرین احساس

ای طلوع زندگی

ای تمام آرزوهای قشنگ

چرا به ابتذال کشیدی تمام هستی خودت را

چرا به ابتذال کشیدی انسانیت را

چرا به ابتذال کشیدی شخصیت خودت را

معنی اختیارو معنی بودن را

جایی که فانوس اندیشه سوسو می زند اینجاست

بین رویای من و واقعیت تو پلی بود شکسته

دیواری بود غیر قابل عبور

و رویایی بود به نام سراب

واکنون تو نه آنی که بودی

ومرا دیگر احساسی نیست

و احساس من

نه تو همان فرشته معصوم و پاک هستی

و نه قلب من همان آتشفشان سوزان است

تو رفتی

گلایه ای نیست

با دیگری پیوند زندگی را بستی

حرفی نیست

پیوندت را شکستی

به هر حال دیگرهرگز ما را با توکاری نیست

ولی امیدوارم هر چه زودتر از این لجنی که توش دست وپا می زنی

بیرون بیایی به خودت بیایی

 و من گم شده ات را دوباره پیدا کنی

همین