پاییز امسال ، پاییزی تر از هر سال ، ابری و بارانی.

گاهی آفتاب فقط برای یادآوری وجود فصل های دیگر از لا به لای ابرها می تابد. سکوتم دلیل اعتقاد به شما نبود ، خود را باور داشتم. قصد من یادآوری هیچ فصلی نیست.
نور کافی نیست ؛ اما هنوز می توان تجربه تلخی را با کسانی که آسمان دلشان ابری تر از آسمان خاکستری شهر ماست تقسیم کرد.
شاید این شرح یک تجربه است.

شاید این یک شکایت است برای زهره شوکت و یا من مسوولی هستم با نام" زهرا امیرابراهیمی" برای دفاع از آن چه که حتی به من مربوط نیست ؛ و شاید این تلاشی بیهوده است برای حفظ حرمت یک انسان ، هنر و یا جامعه هنرمندان و شاید این همه ، دلشوره ایست برای یک جامعه.

آن چه با عنوان های مختلف مثلاً فیلم غیر اخلاقی زهره شوکت از نیمه ماه مبارک رمضان جزو تنقلات روی کرسی برخی محافل همکاران ، منازل دوستان ، شهروندان و شهرستانها شده است ، چیزی نیست جز تاییدی بر تلاش بیهوده فردی ما در عرصه هنر و برداشتن گام های بی ثمر در جهت رشد.

همه ما می دانیم که عدالت بدون قدرت هیچ است و قدرت بدون عدالت ، خشونت.
آری ؛ این قدرت ، قدرت جمعی ِ برخی از همکاران و همنوعان عزیزی است که به بی عدالتی و خشونت تبدیل شد.

خشونتی که حتی می توانیم با دست خودمان زهره شوکت را به خودکشی واداریم و یا اعدام و شاید هم بدتر...
پس برای دلداری دوستان ، آشنایان ِ خارج و داخل کشور و یا بهتر است بگویم برای آگاهیتان : هموطنان ، همکاران ، روزنامه عزیز ؛ زهرا امیرابراهیمی ( هنرپیشه مذکور به قول شما ) که گویا تشابهی ظاهری دارد با شخص دیگری در فیلم غیر اخلاقی که در ماه مبارک رمضان دست به دست از نظرتان می گذشت ( و تا کنون نیز هم ) ، در صحت و سلامت کامل به سر می برد و خوشبختانه دلیلی کافی برای خودکشی پیدا نکرده است و من زنده هستم ... هنوز.

کسانی که با این بی پروایی از بی حرمت کردن دیگران لذت می برند ، در درجه اول انسانیت خودشان را با دست خود ، زودتر کشته اند.
نجابت برخی هموطنان را که چه عرض کنم ... اما همیشه خدا را سپاس. ماه پشت ابر نمی ماند.

بالاخره در این روزهای ابری ، قانون برای تکذیب این شایعه و فاجعه از لای ابرها تابید.
جای آن است که تشکر و قدردانی کافی از توجه و پیگیری مستمر مسوولین قانون برای حفاظت از محارم و حیثیت و تکذیب این شایعه بنمایم.

انسانها ، متمدنین ، روشنفکران ، اشرفین مخلوقات و ای دیگران ؛ من اولین و آخرین نفری نخواهم بود که شایعات و اکاذیبی این چنین به او نسبت داده می شود.

بار سنگین بی حرمتی و تهمت را بر دوش ، با دلیل بی گناهی تحمل کردیم. از ما که گذشت ، اما سوال این است ؛ اگر هتک حرمت هایی نه برای آدمی که می شناسید ، نه برای مثلاً زهره شوکت ، که برای شخصی عادی اتفاق بیافتد چه باید بکنیم؟

- بنی آدم اعضای یک پیکرند
بعضی وقتها بد نیست که خودمان را جای دیگری بگذاریم ( این درس تمام ادیان است ) دقیقاً جای دیگری و نه فقط به رسم دلسوزی. من به خاطر شما ، خودم را جای پدری می گذارم که هر روز چشمهای غمگین دخترش را برای دلداری می بوسد و شاید نمی فهمیم که در خلوتش و خودم را جای مادری می گذارم که با شنیدن خودکشی جگرگوشه اش ممکن است همان لحظه قلبش را ببازد و خودم را جای رفیقی می گذارم که شرمش را با غیرت می خورد تا از حقی دفاع کند ...
گه گاهی خودم را جای نارفیقان نیز می گذارم ، شاید که درس غیرت بگیرند و من خودم را جای تمام وجود خودم نیز می گذارم تا برای اثبات سلامتم ، جواب این بی حرمتی ها را بر آیینه دلم ثیقل دهم.

و نهایتاً جایم را به شما می دهم فقط برای یک لحظه ....
از ما که گذشت ....
ایستادیم ،
بی پروا ، می روم و می تازم در مرز بی خوابی و رویا ،
در محمل ریا ، چنان می روم که گویی نه پسی دارم و نه پیش و ، چه شگفت !
این ریا دیگران با من همواره همراه و هم پایند
باور کرده اندکه حقیقت بیش از این ریای من نیست
چگونه برهانم آنان را زین خیال این تَوَهُم
تنها فغان من است
دلشان می شکند! اگر بگویی
ببندید چشمان بی شرمتان را! حوصله شان سر می رود!
اگر بگویم باز نکنید زبانتان را حتی برای دلسوزی من
که آن من ، خود هیچ است و این هیچ ، پر شده است از من
و در نهایت این من ِ من است که می نمایاند خود را
برای هیچ و این من ،
تنها زهرا هزاران تکه شده است برای شما

زهرا امیر ابراهیمی

آبان 1385